Het uiterste uit jezelf halen voor anderen

Om 2.15 uur schrik ik wakker, hoelaat is het? Ik besluit alvast om uit bed te gaan. Snel doe ik een paar lagen wielerkleding aan en ga ontbijten. Brinta met wat brood best lekker zo ‘s nachts. Buiten is het 2 graden en gelukkig droog. Langzaam wordt iedereen wakker en begint de spanning op te lopen. Ik besluit om nog wat kranten tussen me kleding te doen voor de kou. Rond 3.20 uur ga ik met een deel van het team afdalen. Tijdens het afdalen zie ik in de bochten kaarsjes staan. Gelijk krijg ik een brok in me keel, zo mooi.

Bij de start aangekomen ben ik de rest van het team kwijt. Even bij een lantaarnpaal kijken hoe hard het afdalen ging. Toch nog 59km per uur en dat in de nacht (levensgevaarlijk). Ik lach: een nieuw record, bij daglicht haalde ik dat niet. Ik moet naar de wc maar besluit het op te houden. De wave wordt gedaan onderluid gejuich van de deelnemers. Ik sta in startvak 2 en fiets rond 4.45 weg door het dorp heen. Ongelooflijk hoeveel mensen daar staan te juichen nog voor ik over de startmat heen ben zit ik al te janken op me fiets. Ik voel een hand op me rug, naast me fietst een man hij huilt ook. Samen fietsen we verder naar bocht 21. Voor me zie ik alleen maar lichtjes in de duisternis, een prachtig gezicht. Hoe zwaar het op dat moment is valt eigenlijk mee, ik geniet. Pas in bocht 19 raak ik aan de praat met de ‘’huilende’’ man. We praten over de berg, het evenement en tot slot de vraag: waarom doe je mee? De man verteld dat hij fietst voor zijn dochter, zij is twee jaar geleden op 25 jarige leeftijd overleden. Kippenvel. Samen fietsen we verder tot bocht 16 ik stop daar om naar de wc te gaan. De restaurants waren nog dicht en uiteindelijk beland ik in een hotel. Daar doe ik een deur open en het licht aan, sta ik zomaar bij een paar Fransen jongeren in de kamer, ze keken niet zo blij… Een deur verder zitten Nederlanders en daar mag ik gelukkig naar de wc. Ik fiets weer door en raak onderweg continu aan de praat met andere deelnemers. In bocht 7 moet ik jawel, weer naar de wc. Gelukkig was daar een wc gebouw en voordat ik weer verderga besluit ik om in de bocht het kaarsje te zoeken die mijn vader heeft neergezet. Er staan er zoveel dat ik toch maar doorfiets. Hoe dichter ik bij het dorpje komt hoe meer mensen er staan. Ik hoor aldoor me naam: Kom op Danielle je bent er bijna! Fiets door kanjer, hup Danielle. Weer moet ik huilen. Alpe d’HuZes is zo mooi. Als ik het dorpje voorbij ben moet ik nog ongeveer 1 a 2 km. Ik besluit om een soort van sprintje te trekken en dat gaat goed. Vlak voor de finish ga je nog een stukje omhoog, boven op dat stukje kijk je naar de finish. Wow zoveel mensen al om dit tijdstip? Weer komen de tranen en laat ik mijn benen gaan, heerlijk een stukje naar beneden. Huilend kom ik over de Finish ik hoor Betty nog roepen: ‘’Neem ze mee Danielle’’ Me vader komt naar me toe, samen gaan we naar de auto (20 meter verderop )met eten en drinken. Ik stop snel wat suikerbrood, krentenbrood en een reepje in me mond, vul me bidons en ga direct weer verder. Ik voel me goed, me benen voelen goed en ik kan niet wachten om weer omhoog te gaan, dus waarom zou ik gaan rusten?

Ik daal af en geniet, lekker niks doen de benen laten hangen en een beetje remmen. Beneden besluit ik om eerst naar de wc te gaan. Daarna fiets ik over de startmat en begin ik aan klim 2. Het is licht geworden en er valt weer wat te zien. In bocht 20 stap ik af en maak een foto van de kaarsjes die daar staan. Ook daar had ik er een met me vader neergezet. Onderweg raak ik weer aan de praat met verschillende mensen. Iedereen is hier met een doel en een eigen verhaal. Het voelt goed om op de Alpe te zijn. Overal staan nu mensen, niet alleen in de bochten maar ook tussen de bochten in.  Tussendoor krijg ik het soms nog even moeilijk en laat ik de tranen lopen. Ik fiets door tot bocht 13 daar stap ik even af. Ik kijk op me mobiel en zie een aantal berichtjes, lieve berichten. Ook zie ik er een van Karel zijn zoon van 5 is ziek (Ook wel bekend als #hetoog). Voordat ik vertrok naar Frankrijk had ik beloofd dat ik ook voor P. zou gaan fietsen. Ik lees; Dank je wel grote held, weer komen de tranen; kinderen met kanker mag niet! Ik ga door voor al die andere die het zelf niet kunnen.

Vlak voor bocht 7 begint me knie pijn te doen. Nee toch niet weer, niet nu. Ik besluit om in bocht 7 even af te stappen en doe een paar rek oefeningen. Even naar de wc en weer doorfietsen. Ik voel me best relax me benen voelen goed het enige wat tegen werkt is me knie. Ergens in bocht 1/2/3 zie ik Bas in de afdaling. Als ik in het dorpje ben trek ik weer een sprintje tot ik de finish zie. Dit keer ga ik er lachend over, whoeee de tweede is binnen! Bij de auto aangekomen zie ik Henk zitten met kleedjes om hem heen hij zit er even doorheen. Ik besluit om eerst naar de wc te gaan en daarna wat te eten. Weer wat suikerbrood naar binnen, zoetbrood, krentenbrood en een reepje want ik had honger. Me vader had voor Henk en mij lekker thee meegenomen en we drinken het rustig op. Ik besluit om samen met Henk af te dalen en voor de 3^de keer omhoog te gaan. In de afdaling is het erg koud, beneden aangekomen ga ik weeeer naar de wc. (Per klim dronk ik 1,5 liter water +boven nog). Bij de start praten we nog even met Erwin hij zei; dat het niet uitmaakt hoeveel keer je boven komt, het gaat erom wat je ervoor doet. Samen met Henk fiets ik naar bocht 21, me knie doet pijn, heel erg pijn. We gaan door en ik moet echt in bocht 20 even stoppen om me knie een beetje te ontspannen, gelukkig wacht Henk. Door naar bocht 19 het gaat niet goed, elke trap die maak voel ik de pijn. In bocht 19 stap ik weer af, Henk wacht weer op me. Door naar bocht 18 weer het zelfde verhaal. Zo ging het door tot bocht 16. Daar besluit ik om naar het medische team te gaan. Een vrouw stelt wat vragen; waar doet het pijn? Doet dit pijn? Doet dat pijn? Oh het is wel dik. Ik besluit maar om te zeggen;  ‘’een beetje’’ ‘’ valt wel mee’’. Ze vraagt hoeveel keer ik nog omhoog wil, ik zeg tot 20.00 uur, de hele dag dus nog. Het is nog maar 12.00 uur. Ze kijkt me aan en zegt; sorry maar ik denk dat je echt moet stoppen. Anders blijf je altijd last houden van je knie. Ik vraag haar of ik de 3^de echt niet af kan maken. Als ik beloof na de 3^de klim te stoppen mag ik hem afmaken, wel met tape erom. Ik baal enorm, me benen zijn niet moe ik kan nog de hele dag! Waarom moet die rot knie nou weer vervelend zijn!

Samen met Henk fietsen we verder, hij heeft het zwaar. Door de tape voel ik me knie veel minder. Ik besluit om bij Henk te blijven, hij heeft aldoor op mij gewacht toen ik het moeilijk had, nu wacht ik op hem.  Bij bocht 15 is de pret alweer weg. Me knie doet nog zeerder. Henk en ik hebben het beide erg zwaar. Henk heeft honger, ze benen zijn moe en mijn knie doet zeer. We besluiten om in de linker bochten te stoppen. In elke linker bocht zitten we ongeveer 5 minuten. In bocht 13 heb ik veel pijn ik besluit om het onderwerp een beetje te vermijden. Er zijn wel ergere dingen  nog 13 bochten en me knie mag rusten. Henk heeft honger en is ze eten vergeten ik geef hem een koekje en we gaan weer verder. Bocht 12 ik kom Barry tegen de 5^de zou  voor hem zijn. Ik vertel hem dat ik moet stoppen na de 3^de keer me knie kan niet meer. Hij vindt het gelukkig niet erg en is zelf met de 5^de(!!) bezig. Hij geeft me een duwtje en gaat er weer als een speer vandoor. Ik fiets door bijt op me tanden om de pijn een beetje te verbloemen. Henk heeft het ook erg zwaar, elke bocht stappen we af. Ik zeg tegen Henk dat ik blij ben dat we samen zijn. En we zullen samen boven komen hoe dan ook al doen we er 10 uur over. Als we bij bocht 1 zijn krijg ik een dubbel gevoel: me lichaam is niet moe, ik voel me goed. Alleen die rot knie verpest het. Moet ik echt stoppen? Ja, het moet. In het dorpje trek ik voorzichtig een sprintje het gaat niet. Vlak voor de finish wacht ik op Henk. We gaan samen over de finish, houden onze benen stil en genieten van het moment. Bij de auto aangekomen twijfel ik nog even, nog een keer? Nee het kan echt niet. Ik baal enorm en voel me ook niet tevreden. Ik drink en eet wat en besluit om te gaan douchen.

Ik begin te huilen alle emotie van de dag komt los. Het was zo mooi, ik heb gedaan wat ik wou doen. Afzien voor de mensen waar je om geeft, dingen die er echt toe doen. Een paar keer een berg opfietsen is niets in de vergelijking met de ziekte kanker.

Ik ben hem dan wel niet 6X opgeweest, maar wel maandag 1X, Dinsdag 1X en donderdag 3X. En ik ben tevreden. Ook heb ik denk ik nog nooit zoveel gehuild in mijn leven (en nog nooit zo veel naar de wc geweest ;-) )

Het was een onbeschrijfelijk mooie week om het gevoel te ervaren moet je het zelf meemaken. Ik ben dan ook supertrots op de rest van het BAC team: Peter 6X, Bas 6X, Ben 5X, Mitchell 5X, Nico 3X, Henk 3X, Nan 1X Goed gedaan mannen!

Cynthia en mijn vader hebben meegedaan aan Alpe d’HuZus op 8 juni. Cynthia op de fiets en mijn vader hardlopend. Ook voor hun beide: super!!

Danielle